Wszystkie nadzieje na długoterminową stabilizację niemieckiej demokracji urządzony z przepychem się płonne. Śmierć Gustava Stresemanna w środku październiku 1929 roku była początkiem końca republiki.
Antyrepublikańskie siły wewnątrz DNVP skupione wokół medialnego potentata Alfreda Hugenberga przeforsowały swoje stanowisko. Hugenberg wspólnie z Adolfem Hitlerem plus Franzem Seldtem z organizacji żołnierzy frontowych Stahlhelm zainicjowali wykonanie referendum przeciwko planowi Younga. Referendum było niemniej nieważne, otworzyło jednakże narodowym socjalistom drogę na salony konserwatywnej burżuazji.
Decydujące znaczenie na rzecz radykalizacji polityki proszek światowy zakłócanie gospodarczy, który dotknął Republika Federalna Niemiec do wnętrza większym stopniu niż inne państwa europejskie. Po krachu na Wall Street wiele krótkoterminowych kredytów zostało wycofanych z Niemiec, zaś władza jankeski zaczął wprowadzać w życie protekcjonistyczną politykę celną. W efekcie słaba system ekonomiczny niemiecka uległa zupełnemu rozpadowi. Postępujące masowe bezrobocie pogarszało sytuację społeczną. Pod skraj republiki wewnątrz roku 1933 bez pracy pozostawało 6 mln osób. Wiele ludzi żyło na krawędzi egzystencji. Parlament, władza również prezydent działali przeciwko sobie, co prowadziło do permanentnego kryzysu rządowego. Wybory plus kryzysy gabinetowe następowały jeszcze szybciej po sobie, na czym korzystały radykalne partie, przede wszystkim NSDAP, zdobywające jeszcze większe poparcie.
W marcu 1930 z powodu różnic poglądów na kwestię niewielkiego zwiększenia składek na ubezpieczenie bezrobotnych rozpadła się alians kierowana na wskroś socjaldemokratę Hermanna Müllera. Prezydent Hindenburg mianował kanclerzem taktyka środek Henricha Brüninga, który powołał przywództwo mniejszościowy, zależny od czasu zaufania prezydenta. Do takiej decyzji doprowadził niedostatek zdolnego do działania rządu, jako ponadto niemożność osiągnięcia porozumienia wskroś partie. Sądzono jednak, że nie wyczerpano w dalszym ciągu wszystkich dyspozycja negocjacji. Wymieniono ministrów z SPD, co wskazywało na spodziewany wskroś prezydenta zwrot na prawo.
Wybory wewnątrz 1930 roku dały narodowym socjalistom sumienny zwiększenie – stali się drugą partią w środku parlamencie z 18,3% głosów. Koalicja zaczęła się rozmywać, tudzież Reichstag stawał się jeszcze z większym natężeniem forum agitacji prawicowych plus lewicowych przeciwników republiki.
Zaufanie do demokracji plus republiki spadało wewnątrz niepohamowanym tempie. Republikę obwiniano o doprowadzenie do złej sytuacji gospodarczej. Wołania o "silnego człowieka", który doprowadzi Rzeszę do dawnej potęgi, uprzedni jeszcze głośniejsze.
Naprzeciw tym żądaniom wychodzili w szczególności narodowi socjaliści, którzy poniżej pomocy umiejętnej propagandy dodatkowo skupieniu uwagi na osobie Hitlera sugerowali, że taki "silny człowiek" istnieje. Potrafili kupować masy w poprzek organizowanie olbrzymich imprez plus stosowanie najnowszych technik walki wyborczej, np. konsekwentne odwoływanie się do emocji. Ataki Hitlera kierowały się przeciwko wszystkiemu, co łączyło się z "układem weimarskim": od chwili systemu partyjnego, składającego się z wielu małych partii dodatkowo odłamów po demokratyczno-parlamentarną podstawę ustroju.
Ale nie z trudem prawica była jeszcze silniejsza. Przyjaźnie nastawieni do republiki socjaldemokraci, do wnętrza przeciwieństwie do liberałów, nie tracili głosów. Komunistyczna Partia Szwab (KPD) zyskiwała zbyt to poplecznictwo dodatkowo stawała się istotną siłą w środku parlamencie dodatkowo na ulicy. Już od chwili dawna konflikt zbrojny toczona była nie raptem metodami politycznymi, niektóre wydarzenia nosiły wszelkie znamiona wojny domowej. Poczynając od chwili narodowych socjalistów, partie organizowały swoje siły bojowe, NSDAP: Oddziały Szturmowe SA, Sztafety Ochronne SS, KPD: Czerwony Związek Bojowników Frontowych, atoli ponadto socjaldemokraci: Związek Republikańskich Żołnierzy Frontowych (zwany po pewnym czasie Żelaznym Frontem). Chaotyczne sceny przemocy dodawały narodowym socjalistom poparcia, nie bacząc na że wielokrotnie byli zbyt nie odpowiedzialni, jakkolwiek Hitler jeszcze częściej mógł wchodzić wewnątrz tok wydarzeń również restytuować porządek.
Aby więzić zwiększenie poparcia skrajnych partii prawicowych, SPD wewnątrz znacznym stopniu tolerowała oszczędnościowo-deflacyjną politykę Brüninga polegającą na redukcji wydatków socjalnych, która przecież do wnętrza krótkiej perspektywie zaostrzyła wciąż z większym natężeniem zakłócanie polityczny.
11 listopada 1931 nacjonalistyczna prawica zjednoczyła się przy szyldem Frontu Harzburskiego. W odpowiedzi na to organizacje wierne republice utworzyły Front Żelazny.
Na dwanaście miesięcy 1932 wyznaczone dotychczasowy wybory prezydenta. Charakterystyczne na rzecz sytuacji wewnątrz republice było to, że żaden z kandydatów, Thälmann, Hitler to znaczy Hindenburg, nie był demokratą. Partie środka, razem z SPD, popierały Hindenburga, by powstrzymać zwycięstwu Hitlera. Brüning po zdelegalizowaniu SA także uchyleniu rozporządzenia o pomocy na rzecz terenów na wschodzie (co było pewnie krytykowane na wskroś posiadaczy ziemskich, do których należał także Hindenburg), popadł w środku niełaskę u prezydenta.