Od swego zarania młoda rzeczpospolita była obiektem ataków skrajnej prawicy również lewicy. Lewica zarzucała socjaldemokratom zdradę ideałów ruchu robotniczego z powodu współpracy z dawnymi elitami. Prawica obciążała twórców republiki odpowiedzialnością zbytnio klęskę wewnątrz pierwszej wojnie światowej.
Pucz Kappa wewnątrz marcu 1920 poddał republikę pierwszej próbie. Freikorps dowodzony wskroś generała Walthera von Lüttwitza zajął berlińską dzielnicę rządową dodatkowo mianował Wolfganga Kappa kanclerzem Rzeszy. Legalny przywództwo wycofał się z początku do Drezna, i po pewnym czasie do Stuttgartu dodatkowo stamtąd wezwał do strajku generalnego przeciwko puczystom. Próba przewrotu nie powiodła się. Decydujące okazało się urząd biurokracji ministerialnej, która odmówiła wypełniania zarządzeń Kappa. Reichswehra zachowała się wyczekująco. Jak wyraził to Hans von Seeckt: "jeden garnizon nie będzie strzelał do innego garnizonu".
Prawie wzajemnie z puczem Kappa-Lüttwitza rozpoczął się czerwony przewrót w środku Zagłębiu Ruhry, krwawo tępy na wskroś wojsko również Freikorps. Także późniejsze bunty do wnętrza środkowych Niemczech, wewnątrz Turyngii również Hamburgu utopiono we krwi.
16 kwietnia 1922 zawarty został pośród Niemcami natomiast Rosją Radziecką system w środku Rapallo, który przewidywał współpracę dyplomatyczną, gospodarczą dodatkowo wojskową także rezygnację z wypłat reparacji. Układ ten zdenerwował mocarstwa zachodnie, zaś zwłaszcza Francję. 24 czerwca 1922 skrajnie prawicowi oficerowie z Organizacji Consul zamordowali odpowiedzialnego zbyt system ministra spraw zagranicznych Waltera Rathenaua. Był mężczyzna jednym z najważniejszych polityków biorących wkład w środku budowaniu republiki, i podobnie jednym z nielicznych intelektualistów, wokół którego zachodziły procesy integracji. Terrorystyczny machnięcie doprowadził do ciężkiego wewnętrznego oraz zewnętrznego kryzysu politycznego.
Zwłoka w środku spłacie reparacji wojennych doprowadziła na początku 1923 roku do okupacji Zagłębia Ruhry, co z kolei wpłynęło na zryw ruchów separatystycznych do wnętrza Nadrenii także Palatynacie. Ten inercjalny tarcie powodował stale rosnące koszty, które różny kanclerz Gustav Stresemann próbował zalać zwiększonym drukiem pieniądza. Gospodarcze straty spowodowane okupacją Zagłębia osiągnęły 3.5 do 4 miliardów marek wewnątrz złocie. Wartość pieniądza papierowego spadała jeszcze szybciej. 3 września warsztaty dolara amerykańskiego wynosił niecałe 10 milionów marek, wobec mat miesiąca było to 160 milionów, nieco od tego czasu zielony kosztował poprzednio miliardy plus biliony marek. Inflacja, która pojawiła się przedtem w ciągu wojny, przerodziła się w środku hiperinflację. Dopiero propedeutyka "rentenmarek" (1 rentenmarka = 1 bilion marek papierowych, pod kursie 4,20 marki zbytnio dolara) zatrzymało lawinę. Największymi ofiarami inflacji okazali się drobni ciułacze także emeryci. Posiadacze środków trwałych również przemysłowcy, którzy mogli spłacać kredyty tracącym ideał pieniądzem – zyskiwali. Także farmerzy nie mogli kwękać na inflację – wzór ich zadłużenia malała.
Bawaria awansowała do roli zbiorowiska sił prawicowo-konserwatywnych również narodowo-socjalistycznych, które żądały wyprowadzenia kraju z "marksistowskiego chaosu". Rezygnacja z oporu przeciwko okupacji Zagłębia Ruhry posłużyła rządowi Bawarii w charakterze przyczynek do mianowania Gustava Rittera von Kahra generalnym komisarzem państwowym na mocy art. 48 republiki weimarskiej, wyposażonego do wnętrza pełnomocnictwa dyktatorskie. Von Kahr także głowa bawarskiego okręgu wojskowego Otto von Lossow odegrali dwuznaczną rolę do wnętrza planowanym na wzór włoski na wskroś Adolfa Hitlera "marszu na Berlin". W odpowiedzi na próbę wprowadzenia prawicowej dyktatury, prezydent Ebert ogłosił wcięcie wyjątkowy (art. 48, rozdzielenie 2). Generał Hans von Seeckt, kierownik dowództwa sił zbrojnych, który sympatyzował z von Kahrem, mógł odwrócić egzekucji państwowej (art. 48, rozbiór 1).