Republika Weimarska

Ogólnie

Okres republiki weimarskiej (1919-1933) zajmuje większą odsetek niemieckiego międzywojnia. Republika była od chwili czasu rewolucji marcowej 1848 roku drugą dodatkowo w wyższym stopniu udaną próbą wprowadzenia do wnętrza Niemczech liberalnej demokracji wewnątrz stylu zachodnim. Istnienie republiki zakończyło się z chwilą przejęcia władzy na wskroś NSDAP, które doprowadziło do powstania dyktatury totalitarnej. Już współcześnie ukute wyznaczenie nowego państwa jak "republiki bez republikanów" jest raptem poniekąd prawdziwe, jakkolwiek przecież wskazuje na ważny sprawa strukturalny: pozbawienie konstytucyjnego konsensu, który łączyłby całe polityczne gama od czasu prawicy po lewicę.

Większość partii przejęła swoją orientację ideologiczną od momentu swych poprzedników z czasów Cesarstwa plus reprezentowała transakcje swojej klienteli – również do wnętrza tych przypadkach, niezależnie od SPD (Socjaldemokratyczną Partię Niemiec) dodatkowo Partię Centrum, kiedy nie było formalnej ciągłości pośród poprzednikami tudzież ich spadkobiercami. Rozdrobnienie sił także grup interesów, takich w charakterze ruchy związkowe to znaczy katolickie, określane było negatywnie w charakterze partykularyzm. Parlamentarny szyk rządów również proporcjonalna ordynacja wyborcza wymagały tymczasem zdolności do przejmowania odpowiedzialności dodatkowo zawierania kompromisów. Partie tzw. koalicji weimarskiej (Socjaldemokratyczna Partia Niemiec, Partia Centrum także Niemiecka Partia Demokratyczna) utworzyły najważniejszy władza republiki w czasie obrad zgromadzenia narodowego uchwalającego konstytucję, jednakże w ciągu pierwszych wyborów do Reichstagu wewnątrz 1920 roku utraciły większość oraz wcześniej w życiu jej nie odzyskały. W ciągu 14 lat miało obszar 20 zmian gabinetu, 11 gabinetów mniejszościowych było zależnych odkąd litości prezydenta dodatkowo rządziło zbytnio pomocą dekretów na podstawie artykułu 48, rozdzielenie 2 konstytucji weimarskiej (tzw. dyktatura prezydencka). W Reichstagu zasiadało w większości wypadków 17 partii, tudzież sporadycznie mniej niż 11.

Młoda władza ludu od czasu samego początku musiała się zmagać z następującymi problemami:

  • administracja również wymiar sprawiedliwości rekrutowały się z urzędników Cesarstwa. Zrezygnowano z gruntownej demokratyzacji aparatu, tylko największy kraina związkowy – Prusy – stanowił tu przekonany wyjątek. Wielu sędziów orzekało kierując się kryteriami politycznymi. Prawicowi podsądni mogli sądzić na łagodniejsze wyroki niż ci o poglądach lewicowych, na co zwracał przedtem uwagę współczesny statystyk Emil Julius Gumbell.
  • w pakcie Eberta-Groenera komenda sił zbrojnych podporządkowało się nowemu rządowi także zagwarantowało mu zasiłek przeciwko radykalnym lewicowym rewolucjonistom. Późniejsza Reichswehra przy dowództwem generała Hansa von Seeckta uwolniła się niemniej jednak od czasu demokratycznej kontroli także egzystowała obojętnie w charakterze "państwo do wnętrza państwie".
  • I wojna światowa pozostawiła po sobie ekonomiczne oraz społeczne obciążenia, które zaledwie poniekąd zostały złagodzone prowadzoną polityką socjalną. Szczególnie reparacje wojenne ustalone do wnętrza traktacie wersalskim urządzony z przepychem się znajdować się obciążeniem psychologicznym również dostarczały amunicji nacjonalistycznym przeciwnikom republiki.